بگذر از نی، من حکایت می کنم                  وز جدایی ها شکایت می کنم

ناله های نی، از آن نی زن است                 ناله های من، همه مال من است

شرحه شرحه سینه می خواهی اگر            من خودم دارم مرو جای دگر

این منم که رشته هایم پنبه شد                 جمعه هایم ناگهان یکشنبه شد

چند ساعت، ساعتم افتاد عقب                  پاک قاطی شد سحر با نیمه شب

یک شبه انگار بگرفتم مرض                        صبح فردایش زبانم شد عوض

آن سلام نازنینم شد هلو                           وانچه گندم کاشتم روئید جو

پای تا سر شد وجودم شد فوت و هد            آب من واتر شد و نانم برد

وای من حتی پنیرم چیز شد                       است و هستم ناگهانی ایز شد

من که با آن لهجه و آن فارسی                    آنچنان خو کرده بودم سال سی

من که بودم آنجنان حاضر جواب                   من که بودم نکته ها را فوت آب

منکه با شیرین زبانیهای خویش                  کار خود در هر کجا بردم به پیش

آخز عمری چو طفلی تازه سال                    از سخت افتاده بودم لال لال

کم کمک گاهس هلو گاهی پلیز                  نطق کردم خرده خرده ریز ریز

در گرامر همچنان سر در گمم                      مثل شاگرد کلاس دومم

گاه گودمورنینگ من جای سلام                   از سحر تا نیمه شب دارد دوام

با در همسایه هنگام سخن                        لرزه می افتد به سر تا پای من

می کنم با یک دو تن اهل محل                   گاه گاهی یک هلو رد و بدل

گر هوا خوبست یا اینکه بد است                 گفتگو درباره اش صد در صد است

جز هوا هر گفتگوئی نا بجاست                   این جماعت حرفشان روی هواست

بگذر از نی من حکایت می کنم                   وز جدائی ها شکایت می کنم

نی کجا این نکته ها آموخته                        نی کجا داند نیستان سوخته

نی کجا از فتنها های غرب و شرق               داغ بر دل دارد و تیشه به فرق

بشنو از من، بهترین راوی منم                    راست خواهی هم نی و هم نی زنم

سوختند آنها نیستان مرا                           زیر و رو کردند ایران مرا

کاش می ماندم در آن محنت سرا                تا بسوزانند در آتش مرا     

تا بسوزانندم و خاکسترم                           در هم آمیزد به خاک کشورم

دیدی آخر هر چه رشتم پنبه شد                 جمعه هایم ناگهان یکشنبه شد

 

                                                                           هادی خرسندی

 

این شعر بد جوری شرح حال ماست. خیلی از سر احساسه. تک تکش رو ما تجربه کردیم. از گود مرنینگ گفتن موقع بعد از ظهر و لال و کم حرف شدن اینجا.  دست امیر درد نکنه این شعر رو برای من فرستاد.

 

 

 

 

 

/ 5 نظر / 6 بازدید
mitra

salam sima joon webloget khaylee zeebast. be nazare man tabhaee jesmee cheezeye ke ba aks va name va email,...hal meeshe. ama tanhayeeye del ro oonam vaghtee kesee ke doostesh daree va hameye zendgheet roye oon bana shodeh ro meebenee ke doostet nadareh va to ro az delesh be rahatee peeroon kardeh....oonjast ke vaghean dardnake. oomeedvaram ke heech kas delesh bee kes va tanha nashe!!!

فاطمه

خیلی باحال بود و خیلی هم واقعا درست بود! حالا باز اونجا خودشون انگلیسی حرف می زنن اینجا که اگه انگلیسیتم روون باشه باز ول معطلی!!![نیشخند]

سیما

به فاطمه: یاد اون خاطره چسب نواری افتادم که آقا هندیه نمی فهمید. تو و فزه تو خونه مون این رو با هیجان تعریف می کردید یک جمله تو یک جمله فزه. چقدر بامزه بودید دو تا خواهر. الان چقدر همه از هم دوریم. دلم خیلی برای هر دوتون تنگ شده.

سیما

به میترای بسیار عزیزم. آهر میترا جان. درسته این تنهایی جسم که امیدوارم به دوری روحهامون نیانجامه. خیلی سخت خیلی سخت و من به خوبی احساسات رو درک می کنم عزیزم.

سیاه مشق

خوب چرا رفتی عزیزم؟ اگه به چیزهای خوبش فکر کنی همه چیز درست می شه.