آب در آب
صفحات وبلاگ

+  

بگذر از نی، من حکایت می کنم                  وز جدایی ها شکایت می کنم

ناله های نی، از آن نی زن است                 ناله های من، همه مال من است

شرحه شرحه سینه می خواهی اگر            من خودم دارم مرو جای دگر

این منم که رشته هایم پنبه شد                 جمعه هایم ناگهان یکشنبه شد

چند ساعت، ساعتم افتاد عقب                  پاک قاطی شد سحر با نیمه شب

یک شبه انگار بگرفتم مرض                        صبح فردایش زبانم شد عوض

آن سلام نازنینم شد هلو                           وانچه گندم کاشتم روئید جو

پای تا سر شد وجودم شد فوت و هد            آب من واتر شد و نانم برد

وای من حتی پنیرم چیز شد                       است و هستم ناگهانی ایز شد

من که با آن لهجه و آن فارسی                    آنچنان خو کرده بودم سال سی

من که بودم آنجنان حاضر جواب                   من که بودم نکته ها را فوت آب

منکه با شیرین زبانیهای خویش                  کار خود در هر کجا بردم به پیش

آخز عمری چو طفلی تازه سال                    از سخت افتاده بودم لال لال

کم کمک گاهس هلو گاهی پلیز                  نطق کردم خرده خرده ریز ریز

در گرامر همچنان سر در گمم                      مثل شاگرد کلاس دومم

گاه گودمورنینگ من جای سلام                   از سحر تا نیمه شب دارد دوام

با در همسایه هنگام سخن                        لرزه می افتد به سر تا پای من

می کنم با یک دو تن اهل محل                   گاه گاهی یک هلو رد و بدل

گر هوا خوبست یا اینکه بد است                 گفتگو درباره اش صد در صد است

جز هوا هر گفتگوئی نا بجاست                   این جماعت حرفشان روی هواست

بگذر از نی من حکایت می کنم                   وز جدائی ها شکایت می کنم

نی کجا این نکته ها آموخته                        نی کجا داند نیستان سوخته

نی کجا از فتنها های غرب و شرق               داغ بر دل دارد و تیشه به فرق

بشنو از من، بهترین راوی منم                    راست خواهی هم نی و هم نی زنم

سوختند آنها نیستان مرا                           زیر و رو کردند ایران مرا

کاش می ماندم در آن محنت سرا                تا بسوزانند در آتش مرا     

تا بسوزانندم و خاکسترم                           در هم آمیزد به خاک کشورم

دیدی آخر هر چه رشتم پنبه شد                 جمعه هایم ناگهان یکشنبه شد

 

                                                                           هادی خرسندی

 

این شعر بد جوری شرح حال ماست. خیلی از سر احساسه. تک تکش رو ما تجربه کردیم. از گود مرنینگ گفتن موقع بعد از ظهر و لال و کم حرف شدن اینجا.  دست امیر درد نکنه این شعر رو برای من فرستاد.

 

 

 

 

 

نویسنده : ; ساعت ٧:۳٧ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٤ تیر ۱۳۸٧
تگ ها:
comment نظرات () لینک

نویسندگان وبلاگ:
دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :