آب در آب
صفحات وبلاگ

+  

 بلوغ

 

خورشيد هنوز سر نزده بود

و او خوابيده بود و از هميشه بيدارتر.

چندی بود که در آنسوی روياهای کودکی،

کسی، چيزی

                    آمده بود.

                         او را حس کرده بود

                                      و با او نفس کشيده بود

و حالا همويی که نمی دانست کيست و از کجاست و برای چه آمده است

                      باز آمده بود

                                     و همه او بود

                                                         و او ، بود.

غبار سپيدی مٍه گونه همه جا را فرا گرفته بود

و بيش از همه خود او بود که سپيد بود

                                                              و پاک بود

                                                                              و غبارگونه.

ناگهان از آن دوردست انتظار

                         که هيچگاه کسی از آنجا نمی آيد، او آمد.

                                                                              خود او بود.

عريان،

         در حريری سپيد پيچيده

                        که او را عريانتر می کرد

                                                         زيبا و بی پرده.

به او نزديک می شد.

کششی، جاذبه ای در لمس پاکی آن پری روی از او فراتر رفته بود.

 و حالا ديگر نه خود را می شناخت و نه او را.

                                                                  همه او شده بود

و حالا ديگر فقط آب بود

                         و او همگی تر شده بود

                                                       و تازه شده بود

                                                                         و پاک شده بود.

خورشيد هنوز سر نزده بود

و او بيدار بود و از هميشه بيدارتر.

حالا ديگر می دانست

                             ماه آنقدرها هم کوچکتر از خورشيد نيست

                                                           و می فهميد طعم گس بوسيدن روی ماه را.    

 

نویسنده : ; ساعت ٧:٥٥ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ٩ دی ۱۳۸٢
تگ ها:
comment نظرات () لینک

نویسندگان وبلاگ:
دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :